NIEUWSSELECTIE  
  KORTE BERICHTEN  
  RADIO & TELEVISIE  
  MEDIA  
S e l e c t i e

Door FRITS ABRAHAMS
Bij Veronica beschouwen ze het begrip 'kwaliteit' als een ander woord voor zelfmoord. Wie bij deze omroep iets goeds dreigt te maken, zet zichzelf een pistool op de borst. Het is afgelopen met hem. De programmaleiding weet niet hoe snel ze van hem moet afkomen. Wat waren de plannen? Serieuze informatie? Cultuur? De programmaleiding begrijpt dat hier van een hopeloos geval sprake is, dat alleen al van de burelen verwijderd moet worden om besmetting te voorkomen. De journalist Pieter Jan Hagens overkwam dat onlangs met zijn praatprogramma Het laatste woord. Hagens was in een vlaag van jeugdige verstandsverbijstering van de VARA overgestapt naar Veronica. Vervolgens maakte hij een nóg grotere fout: hij probeerde een volwaardig, journalistiek praatprogramma te maken.

De ontzetting was groot bij Veronica. Programmaleiders belden elkaar midden in de nacht verbijsterd op. ,,Heb jij die Hagens gezien?''

,,Verhagen?''

,,Hagens. On-ge-lo-fe-lijk.''

,,Hoezo?''

,,Die jongen lult met één persoon een uur vol over kwesties.''

,,Je meent het niet.''

,,En hij bereidt zich ook nog voor, als een échte journalist!''

Hagens exit. Zijn werkgever ging liever in zee met heren die iets núttigs gedaan hebben met hun leven. Drugsgangster Steve Brown bijvoorbeeld. Hij mocht het nieuwe misdaadmagazine Zware jongens presenteren: het werd een soort modeshow voor bivak- en ijsmutsen - méér kregen we niet te zien van die 'zware jongens'.

Gisteravond begon Veronica met een serie programma's rond de meester-oplichter Olivier: Heer Oliviers wereld. Het programma werd aangekondigd door een omroepster, die kans zag over elk woord drie keer te struikelen waarna ze stralend uitriep: ,,En nou gaan we helemaal de mist in!'' Het meisje zal het nog ver brengen, bij Veronica.

De ouverture van Heer Olivier was meteen een voltreffer: ,,Mijn naam is Arie Olivier...u ziet de komende weken de meest meedogenloze bedriegers.'' Ik schoof naar het puntje van mijn stoel, want van iemand met zelfkennis mag je een aardig programma verwachten. Heer Olivier had zichzelf genesteld op het idyllische eiland Tobago, waar we hem voortdurend langs de fraaie kustlijn zagen scharrelen, aan een glaasje nippend of van een sappige meloen smullend, zonder dat ook maar een moment duidelijk werd wat hij daar te zoeken had. Met de inhoud van het programma had het in ieder geval niets te maken. Vermoedelijk waren de programmaleiders van Veronica de afgelopen maanden zó moe geworden van al die zware programma's van Pieter Jan Hagens, dat ze wel eens met een interessante oplichter - Heren onder elkaar - een paar weekjes naar Tobago wilden: gezellig flessentrekken.

Waar ging het wél over? Over een advocatenkantoor dat whiplash-patiënten had opgelicht door de vergoedingen van de verzekering in eigen zak te stoppen. Een goed onderwerp, maar te slordig en haastig uitgewerkt. Verder kregen we wat oud nieuws voorgeschoteld over een Duitse afperser en over modellenbureaus die meisjes met hoge inschrijfgelden bedonderen.

Heer Olivier sprak soms met grote verontwaardiging over zijn collega's. Op die momenten was het alsof Al Capone uit zijn graf verrees om zijn opvolgers toe te roepen: ,,Jongens, in mijn tijd waren we heel wat menselijker.'' Aan het slot trakteerde Heer Olivier ons monkelend op enkele van zijn eigen oplichtersavonturen uit de goeie, ouwe tijd. Hoe hij een bank voor enkele miljoenen een poot had uitgetrokken, zonder dat er een haan naar kraaide. Zou hij dat ook niet eens met Veronica willen proberen? Of is hij daar al mee bezig?