NIEUWSSELECTIE  
  KORTE BERICHTEN  
  RADIO & TELEVISIE  
  MEDIA  

EERDER DEZE WEEK had de Franse minister van Buitenlandse Zaken nog een hoofse buiging naar Washington willen maken. In een bijdrage in de International Herald Tribune, het blad voor Amerikanen overzee, had hij de Franse claim op het zuidelijke, in Napels gevestigde NAVO-commando losgekoppeld van het bevel over de in de Middellandse Zee opererende Zesde Vloot. M. Hervé de Charette dacht zo het meningsverschil met de VS te hebben opgelost. De Franse suggestie is in Atlantische kwartieren met aan verbijstering grenzende verbazing ontvangen.

De lijst van Frans-Amerikaanse irritaties groeit met de dag. In Franse en Amerikaanse media neemt een en ander langzamerhand het karakter aan van een diplomatieke soap. Als Charette een conferentiezaal verlaat terwijl secretaris-generaal Solana bezig is een toost uit te brengen ter gelegenheid van het afscheid van minister Christopher, veroorzaakt dat bijna een schandaal. De Franse ambassadeur neemt weliswaar de zetel van zijn minister in, maar zet, met de rug naar het gezelschap gekeerd, zijn conversatie met een assistent voort. Allemaal voorpaginanieuws in dezelfde Tribune.

Het licht-oppositionele Parijse dagblad Le Monde somde deze week de tegenstellingen op. In het Midden-Oosten liep in april Charette's shuttle-diplomatie bewust parallel aan die van Christopher. Een Amerikaanse diplomaat achteraf: het was alsof er een mug in je oor zoemde. Voor de Fransman ging in Damascus de rode loper uit, de Amerikaan wachtte tevergeefs in zijn hotelkamer. Franse kritiek dat zijn reis deze zomer door Afrika alles te maken had met de presidentsverkiezingen van afgelopen november pareerde Christopher met een: de tijd van invloedssferen is voorbij.

OFFICIEEL WORDT het ontkend, maar de indruk is nu juist ontstaan dat in het gebied van de Grote Meren een worsteling om invloedssferen op gang is gekomen. De Amerikanen zouden Rwanda steunen, Parijs het Zaïrese regime en de Hutu-militanten. Het herinnert allemaal te veel aan lang vervlogen tijden om al te ernstig te worden genomen, maar de tekenen zijn er van een ouderwets machtsconflict, uitgevochten over de ruggen van lokale contestanten.

De ruzie over de toekomstige inrichting van de NAVO is de riskantste. De Fransen staan niet alleen in hun verlangen de Europese rol in de Atlantische organisatie zichtbaarder te maken. Maar met hun greep naar 'Napels' scheppen zij een gevaarlijk precedent. De NAVO is geloofwaardig bij de gratie van haar geïntegreerde militaire structuur, die weer haar betekenis ontleent aan de overheersende positie van de Amerikanen. Het zuidelijke commando bestrijkt een spanningsgebied vol risico's waartegen Europa op eigen kracht niet is opgewassen. Morrelen aan de Amerikaanse aanwezigheid daar kan slechts averechts uitwerken.