NIEUWSSELECTIE  
  KORTE BERICHTEN  
  RADIO & TELEVISIE  
  MEDIA  
S e l e c t i e

Door Frits Abrahams
Studio Sport, zo vertelde Mart Smeets ons met spijt in zijn stem, kon ons het opzienbarendste sportevenement van het afgelopen weekeinde niet laten zien: de nederlaag van bokstycoon Mike Tyson tegen Evander Holyfield. De beelden waren onbetaalbaar duur, omdat ze in de Verenigde Staten alleen in het gesloten circuit van pay-per-view vertoond werden. Voor 85 gulden kon elke Amerikaan zijn favoriete bokspartijtje bekijken.

Een leerzame mededeling. De ontwikkeling in de Verenigde Staten lijkt een voorbode van wat ons ook in Europa te wachten staat: sportevenementen die op tv alleen toegankelijk zullen zijn voor hen die er veel geld voor willen neertellen. Sport7 zal het op de korte termijn niet halen, maar op de langere termijn zullen de harde, commerciële krachten het zeker winnen. Misschien krijgen we nog heimwee naar Sport7 als het straks noodgedwongen zijn voetbalrechten moet doorverkopen aan een of ander buitenlands consortium, dat met hoge abonnementsprijzen achter de decoder verdwijnt.

Voor de Nederlandse voetballiefhebber was Sport7 zaterdagavond voor het eerst écht onmisbaar. Want wie had graag de fraaie demonstratie van Nederland tegen Wales gemist? Er stond dus voor Sport7 veel op het spel. De concurrent, Studio Sport, had eindelijk volledig het nakijken.

Eerlijk is eerlijk: ze deden het niet slecht. Er waren nog te veel storende tribuneshots op wedstrijdmomenten, en voor commentator Leo Driessen (''beseft hij zich'') zou een basale taalcursus geen kwaad kunnen, maar voor het overige werd Nederland-Wales redelijk adequaat in beeld gebracht. Daarbij had Sport7 ook nog het geluk dat het net op tijd gebruik kon maken van de professionele knowhow van Frits Barend en Henk van Dorp, die alleen al door hun vele relaties in met name de voetbalwereld van groot belang kunnen zijn.

Er werd, samen met de co-commentatoren Willem van Hanegem en Wim Kieft, uitgebreid voor- en nabeschouwd - té uitgebreid, wat mij betreft. Die beschouwingen duurden langer dan de wedstrijd zelf, op den duur verviel iedereen in herhalingen. Het is een goed duo, daar niet van: Kieft de ijverige analysator, Van Hanegem de laconieke scepticus die soms lijkt te zitten slapen, maar die altijd enkele observaties doet waarop nog niemand was gekomen. Hoe hij verdediger Stam vond? ,,Die doet me denken aan Van Gobbel: vaak overtredingen als het niet nodig is.''

Er was in regie-technisch opzicht één noviteit tijdens deze wedstrijd. Kort nadat Ronald de Boer vervangen was, gaf hij Van Dorp een interview dat meteen live klein onderin beeld werd gebracht. Een aardig probeersel, als het maar niet te vaak gebeurt. Waarom De Boer eruit was gegaan? ,,Kleine klachies aan mijn achillespezen'', sprak deze schitterende voetballer - een huiveringwekkende mededeling want, zoals we van ander blessureleed weten, worden kleine klachies meestal grote klachies, en moet niemand vreemd opkijken als we over twee jaar zonder Ronald de Boer wereldkampioen moeten zien te worden.

Ten slotte: de leukste sportanekdote van de week, gisteren gehoord in het nog altijd onderhoudende praatprogramma van Rik Zaal op Sport7. Ex-trainer Barry Hughes haalde uit zijn Sparta-tijd herinneringen op aan de speler Louis van Gaal. De klasserijke, maar grillige René van der Gijp had weer eens een onzichtbare eerste helft gespeeld. In de rust zei Van Gaal tegen Hughes: ,,Trainer, je wisselt toch wel, he?'' Hughes: ,,Ik dacht: als ik dát nu doe, ben ik weg. Dus ik zei: Ja, Van Gaal, jij gaat eruit.'' Van der Gijp speelde een grandioze tweede helft en kwam gnuivend terug in de kleedkamer: ,,Trainer, prima wissel!''

T V   V O O R A F :

DOOR HENK VAN GELDER
Als gast in praatprogramma's heeft de dichter-zanger Hans Dorrestijn vaak de hofnar moeten spelen, die op verzoek van de gastheer - en met de lachers op zijn hand - de autobiografische werkelijkheid achter zijn tragi-komische repertoire belichtte. Terwijl hij in het theater steeds beter het evenwicht vond tussen waarheid en verdichting, bleef hij op de televisie steken in de rol van de man die zo grappig droevig was.

Maar vanaf morgenavond maakt Dorrestijn zes keer zijn eigen programma, onder supervisie van de in tv-cabaret gespecialiseerde Jop Pannekoek. En inderdaad blijkt hij nu, zonder de tussenkomst van een presentator die naar de bekende weg vraagt, veel beter in staat te zijn iets van de schuifdeurensfeer van de theatervoorstellingen op het scherm intact te houden. Dorrestijn neemt plaats aan de piano, zingt oude en nieuwe liedjes, draagt gedichtjes voor (,,O Amsterdam, o Amsterdam / ik wou dat er een eind aan kwam''), steekt een paar korte monologen af en ontvangt in elke aflevering een gast. In de eerste is dat Herman Finkers, die aan de informele opzet bijdraagt door zijn verhaal over Almelo (,,Almelo, daar blijf je voor thuis'') van een papiertje voor te lezen.

Positief genieten met Hans Dorrestijn is opgenomen in Studio Amstel in Amsterdam, waar de VPRO veel radioprogramma's maakt. Het publiek zit er bijna tegen het podiumpje geperst. Af en toe heeft Pannekoek echter besloten een liedje kracht bij te zetten met op lokatie gefilmde beelden: de Westertoren in beeld als Dorrestijn de Westertoren noemt, een rooie Renault in beeld als Dorrestijn het over een rooie Renault heeft, de polder van Eemnes in beeld als Dorrestijn de polder van Eemnes bezingt. Wat mij betreft zijn die letterlijke illustraties overbodig; ze verstoren bovendien de sfeer en leiden af van de tekst.

Verder snijden de gesprekjes die hij met zijn gasten houdt, niet veel hout. ,,Laten we toch vooral veel veren in elkaars reet steken,'' merkt Adèle Bloemendaal in de tweede aflevering op, ,,daar zitten we hier voor, tenslotte.'' Maar alles bij elkaar komt Dorrestijn in deze vorm heel wat beter uit de verf dan in het keurslijf van de praatprogramma's, die hem nooit volledig recht hebben gedaan.

Positief genieten met Hans Dorrestijn. Vanaf dinsdagavond, Ned.3, 23.25-23.50u.