NIEUWSSELECTIE  
  KORTE BERICHTEN  
  RADIO & TELEVISIE  
  MEDIA  

Door onze redacteur MARK HOOGSTAD
BARENDRECHT, 12 DEC. Na een jaar in Amerika raast Inge de Bruijn (24) weer onbekommerd door het zwembassin. Praten over het verleden doet zij liever niet. Elk woord daarover is er volgens haar een te veel. ,,Het heeft geen zin die rotperiode voor de zoveelste keer van a tot z door te nemen. Daar is niemand bij gebaat. Het is gebeurd en dat is al vervelend genoeg. Niemand die er meer wat aan kan doen. That's it.''

Nee, Inge de Bruijn praat bij voorkeur over het heden. Over de Open Amerikaanse kampioenschappen in Indianapolis bijvoorbeeld, waar de 24-jarige zwemster vorige week vriend en vijand verbaasde door op de 100 meter vlinderslag als tweede aan te tikken, achter de Amerikaanse favoriete Misty Hyman. ,,De bevestiging dat ik goed bezig ben, al viel de eindtijd me een beetje tegen.''

Met haar tijd van 1.00,64 bleef De Bruijn niettemin ruim onder de limiet (1.01,18) die recht geeft op deelname aan de WK, die volgende maand in Australië beginnen. Het toernooi in Perth betekent voor De Bruijn een rentree op het allerhoogste niveau, maar van een comeback wil ze niets weten. ,,Dat vind ik zo'n rotwoord. Dat is iets voor mensen die ooit zijn gestopt en na een paar jaar de draad weer oppakken. Ik ben nooit gestopt, hoewel sommigen dachten dat ik van de aardbodem verdwenen was.''

Na een afwezigheid van ruim een jaar keert De Bruijn vandaag terug voor wedstrijden in Nederland. Bij de nationale winterkampioenschappen, die tot en met zondag in Drachten worden gehouden, staat ze voor de taak de stijgende lijn door te trekken. ,,Ben je mal. Ik hoef me niet meer waar te maken. Ik voel me heel zeker en dan bestaat er geen druk.''

Anderhalf jaar geleden leek het voorgoed gedaan met de zwemcarrière van De Bruijn, het veelgeprezen talent dat in 1991 zilver won bij de EK in Athene. Zwemmen was een kwelling geworden, trainen een marteling. Na de breuk met zwemvereniging PSV zag De Bruijn af van deelname aan de Olympische Spelen in Atlanta, hoewel ze als een van de eersten zeker was van een startbewijs. Via de televisie volgde ze de verrichtingen van de nationale ploeg in het Georgia Aquatic Center.

Min of meer tegelijkertijd vertrok De Bruijn naar de Verenigde Staten. Op zoek naar ,,een manier om mezelf weer aan de praat te krijgen'', zoals ze het zelf uitdrukt. ,,Ik wilde weer zwemmen en het plezier terug vinden. Het was een duik in het diepe, maar ik had niets te verliezen.''

Via een voormalig lid van de olympische zwemploeg van de Verenigde Staten kwam De Bruijn terecht in Fairfax City, Virginia. Ze sloot zich aan bij het Solotar Swim Team, van trainer-coach Paul Bergen. ,,Een man van weinig woorden'', volgens De Bruijn. ,,Maar als hij wat zegt, is het met een de spijker op zijn kop.'' De coach kan bogen op een grote staat van dienst. Liefst tien zwemmers leidde hij eind jaren zeventig, begin jaren tachtig naar een wereldrecord. In Amerika staat Bergen bekend als een drill-instructor, een man die totale overgave eist van zijn pupillen en hen loodzware trainingsprogramma's voorschotelt.

De Bruijn wist niet wat ze hoorde toen ze voor de eerste keer oog in oog stond met coach Bergen. ,,Tien keer honderd vlinder, was de opdracht. Ik dacht: dit is gekkenwerk. Maar om me heen gaf niemand een kick. Het bleek de normaalste zaak van de wereld.'' En tegenspraak duldde de coach niet. ,,Hij is kei- en keihard. Wie een training overslaat, kan het schudden.''

Dat laatste dreigde toen De Bruijn een opdracht in de wind sloeg. ,,Hij staat erop dat een zwemmer na een keerpunt geen adem haalt. Maar keer op keer legde ik dat naast me neer. Maar coach Bergen trok me uit het water en gaf me een waarschuwing: niet ademen na een keerpunt, of anders kon ik vertrekken.''

In Nederland stond De Bruijn niet bekend om haar voorbeeldige inzet tijdens de trainingen. Onder leiding van Bergen daarentegen verbaast ze zichzelf nog vrijwel dagelijks. ,,Nooit geweten dat ik zo hard kon trainen. Elke dag gaat om vier uur de wekker en lig ik om kwart voor vijf in het water. Je kan het zo gek niet bedenken of ik heb het wel gedaan: hardlopen, touwtje springen, opdrukken. Ik verveel me geen moment.''

Al met al betekende Amerika de redding van haar carrière. ,,Ik kon daar met een schone lei beginnen, iets wat hier in Nederland niet mogelijk was. Daar had ik niets te verliezen. Bovendien vragen Amerikanen niet door. Over waarom ik afhaakte voor de Spelen bijvoorbeeld. Hier in Nederland blijven ze daar maar op terugkomen. Amerikanen willen weten hoe het met je gaat en als je zegt okay, dan is het ook okay.''

Ook innerlijk zegt De Bruijn tot rust te zijn gekomen. Voorbij zijn de dagen dat haar impulsieve gedrag de boventoon voerde. ,,Ik durf weer positief te denken en heel voorzichtig in de toekomst te kijken. Van toernooi naar toernooi. Terugkijken doe ik niet meer. Want wie te veel achterom kijkt, komt nooit vooruit.''

Na de WK in Perth keert De Bruijn terug naar Amerika. Nederland kan haar gestolen worden. ,,Ik heb hier weinig meer te zoeken. Amerika beschouw ik als mijn thuis. Als coach Bergen mij na relatief zo'n korte tijd op dit niveau krijgt, wil ik wel eens zien wat we samen op langere termijn kunnen bereiken.''

Coach en pupil lopen met elkaar weg. Ter illustratie overhandigt De Bruijn een exemplaar van The Solotar Splash, een maandelijks tijdschrift van de hand van Bergen. In vleiende bewoordingen schrijft hij over de prestaties van Inky de Bruijn. Een voorbeeld voor de rest van de ploeg, aldus de zwemcoach die zijn lofzang beëindigt met twee uitroeptekens. Zelf zegt De Bruijn ook trots te zijn. ,,Af en toe mag ik mezelf ook best een klopje op de schouder geven.''